Kötü haber; insansı robotlar şirketlerin varlığı olarak muhasebeleşiyor çalışanlar ise gider olarak muhasebeleşiyor!

Muhasebe kurallarına göre insan kaynağı (çalışanlar ve yetenekleri) bir bilançoda varlık (aktif) olarak kaydedilemez. İşletmeler personeline sahip olamaz; bu nedenle insan gücü mülkiyet veya kontrol edilebilir ekonomik bir değer (aktif) niteliği taşımaz.

İnsan şirket için değer yaratıyor ama bilançoda varlık değil.

Robot değer yaratıyor ve aynı zamanda bilançoda varlık.

İnsansı robotu en çok ihracat eden Çin karanlık fabrikalar kurdu ve en kalabalık nüfus kendisinin! Ülkesinin istihdam sürecini nasıl yöneteceğini ve planının ne olduğunu zamanla göreceğiz

Bizim imalat sanayimiz enflasyon mücadelesi ve maliyetler ile boğuşurken, likidite sorununu yönetmeye çalışırken, makina yatırımları ile ilgilenme fırsatı bulamıyor.

İstihdam daralması yaşayan üretici ile karşı karşıyayız. Bu sürece ek olarak insansı robotların eklenmesi muhasebe ve finansal olarak da farklı sonuçlara götürecek.

İstihdamı tehdit etmesi ekonomik olarak geçişte bizi zorlayacak gibi görünse de talep yön değiştirerek denge noktası oluşacaktır. Enflasyonla mücadele eden üreticinin aynı anda otomasyon rekabetine yakalanması sanayimizin tamamen dönüşüm zamanın geldiğine işaret ediyor belki de!

Dünyada şu ana kadar kaç adet karanlık farika var elimizde bir veri yok.

Uzun yıllardır Türkiye’de insansı robot olmasa da CNC tezgahlarda birkaç kişinin işini tek başına yapabilen ve işletmelerde çalışan insan sayısını azaltan otomasyon sistemleri devrede.

Verimlilik tarafında bu süreçleri firmalarımız deneyimlediler.

İnsansı robotlar olmasa da verimlilik artıran otomasyon yatırımları devam edecektir ama burada önemli konu şu; “kredi yada özkaynak” yaratıldığı müddetçe bunu başarabilecekler!

2026’da işçilik maliyeti aylık 39.223 TL. Yıllık maliyete baktığımızda yaklaşık 470.000 TL ediyor. Üstelik birçok fabrikada asgari ücretli çalışan kişi sayısı yok denecek kadar az.

Mesai ücretlerinde yaşanan ek maliyet ve verimlilik düşüşüne çare olarak işverenler vardiyalı ve tekrarlı işlerde otomasyon sistemlerine geçmişlerdi. Böylece verimlik arttı maliyet ucuzladı ama bunu başaranlar sermaye erişimi olanlar oldu. (Kredi/finansman maliyeti dışında kaynağa ulaşabilmek de önemli bir konu)

KOBİ’lerin ölçek küçüklüğü araştırma ve geliştirme faaliyetleri için yeterli zamanı ve nakdi sağlamalarına fren oluşturuyor. Bu durumda entegrasyon bilgisi eksikliği oluşuyor. Bugün sosyal medyadan teknoloji gelişimini görmek mümkün olabilir ama mühim olarak o teknolojiyi kendi tesisine nasıl uyumlandırabileceğine yönelik hesap ve plan yapabilmek.

Yani mesele “robot mu ucuz, insan mı” değil zaman, plan ve para ihtiyacı olarak karşımıza çıkıyor.

Konu “kim bu parayı bugünün faiz ortamında nereden bulacak” sorusuna kayıyor

IFR (Uluslararası Robotik Federasyonu) World Robotics 2024/2025 verilerine göre

10.000 imalat çalışanına düşen robot sayısı (robot yoğunluğu):

Güney Kore 1.220

Avrupa ortalaması 231

Küresel ortalama 132

Türkiye 43

Daha yolumuz uzun ama o yolda kaynak ihtiyacı büyük.

Toplumun en büyük ihtiyacı Verimlilik!

Bu kadar çok çalışıp verimsiz sonuçlara varmak yerine verimliliğe odaklanıp dünyanın farklı fırsatları ile ilgilenecek vakti yaratmalıyız.