İkinci kez “Vice: Gölge Adam” filmini izledim. Ekranda yazılar kayar, acılı bir müzik çalarken yazmaya başladım.

“Vice: Gölge Adam”,  ABD'de 2001-2009 yılları arasında başkan yardımcısı olarak görev yapan, ülkeyi ve dünyayı bugün hâlâ hissettiğimiz gibi yeniden şekillendiren Dick Cheney'nin hayatını anlatan bir biyografi filmi.

Herkese seyretmesini tavsiye ederim. Yaşadığımız bu hayatın nasıl cehenneme çevrildiğini öğrenmek istiyorsanız, daha doğrusu kapalı kapılar ardında alınan kararların, iki dudak arasından çıkan sözlerin bir ulusu ortadan kaldırmak bir yana dursun aslında hangi amaca hizmet ettiğini de görmek açısından önemli bir film.

Her şeyin bir tek amacı var! Söylenen yalanların, atılan bombaların, ölen çocukların tek bir karşılığı var: PARA

Bu kadar kolay işte!

Söylemesi de yazması da kolay: PARA

Hangi dilde olursa olsun fark etmez. Para insan ruhunu teslim almış durumda.

Ruhun onun tarafından teslim alınmasının dini, ülkesi yok. Yan komşusunu iki bilezik için öldüren insanın kafası nasıl çalışıyorsa bir ulusu yok eden insanın kafası da aynı çalışıyor. Aradaki fark, biri suç olarak görünüyor, diğeri ise bir kılıfa uydurulmuş amaç. Hem de ne yüce bir amaç ama… ‘Demokrasi getirdik, insanları kurtardık, dünyayı nükleer ve kimyasal silahları elinde bulunduran bir diktatörden kurtardık.’

ABD Dışişleri Bakanı Colin Powell’in, Irak’ı işgal gerekçelerini sıraladığı Birleşmiş Milletler’deki konuşması için yıllar sonra, “hayatımın en acı anı” demesi neyi değiştirir ki?

Petrol kuyularını teslim alan ABD şirketinin hisselerinin yüzde beş yüz artması savaşın nedenini de açıklıyor.

Filmde dikkatli izleyicinin gözünden kaçmayacak çok önemli bir ayrıntı var. Aslına bakarsanız o kadar dikkatli olmaya bile gerek yok.

Dick Cheney çok sigara içen, sağlıksız beslenen biri. Onu hırsları ve tutkuları ayakta tutuyor bir bakıma. Ama kalbi sık sık tekliyor. Ve en sonunda artık ölümün eşiğine geliyor. Bir de bakıyorsunuz filmin başından beri anlatıcı olan adama bir araba çarpıyor. O anlatıcı sıradan bir Amerikan vatandaşını sembolize ediyor. Onun da zerre kadar bir değeri yok. Ha Iraklı çocuk ha sokaktaki Amerikalı hepsi sıradan insanlar.

Size bir film anlatıyormuş gibi görünmek istemem. Bu birinin hayatı. Hem de öyle bir hayat ki yaptıklarıyla, varlığıyla yaşadığımız gezegeni sonsuza kadar değiştirmiş bir insanın hayatı. Onlar politikacı. Hayatlarımız hakkında karar veren insanlar. Ne kadar yeriz, ne kadar öğreniriz hepsine onlar karar veriyorlar. Bizler için hiç de sıradan değiller. Ama birileri için onlar da sıradan. Onlar gider başkaları gelir.

Kim oldukları değil ne yaptıklarıdır önemli olan. İşleri bitti mi bir kenara atılırlar. Rezil olurlar, istifa etmek zorunda kalırlar. Hatta bazen yargılanırlar, bazen öldürülürler.

Yine sokakta araba çarpan sıradan adama gelelim.

Dick Cheney ölüm döşeğinde. Artık kalbi oksijen pompalamıyor. Doktor rahip getirmeyi bile öneriyor hastane odasına. Ama Cheney’in o hırslı karısı, Dick’i Dick yapan, bir yaşam boyu dik tutan o müthiş kadın buna izin vermiyor. “Hayır Dick, hiçbir yere gitmiyorsun” diyor.

İşte o gün sokaktaki sıradan bir insana araba çarpıyor. Ne rastlantıdır ki o adamın her şeyi Dick’e uyuyor. Hop kalp nakli…

Doktorlar, on yıl bu kalp sana yeter diyorlar.

Dick Cheney şu satırları yazdığım anda 81 yaşında yani yaşıyor.

Şanslı biriymiş!